Πριν από λίγες μέρες η οργάνωση Girl Scouts προχώρησε στη δημιουργία μιας οδηγίας – μηνύματος για το ότι δεν πρέπει οι γονείς να πιέζουν τα παιδιά τους να αγκαλιάζουν τον οποιονδήποτε – και πολύ σωστά. Ωστόσο, οι αβίαστες αγκαλιές, οι άδολες επαφές μεταξύ ενηλίκων ή ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες αλλάζουν προς το καλύτερο την ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα μας. 

Βάσει μελετών πάντα, ας ξεκινήσουμε από μία απλή παραδοχή: οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που τους αρέσουν οι αγκαλιές και σ’ εκείνους που τις αποφεύγουν, ο καθένας για τους λόγους του και όλοι σεβαστοί. Κατά τα λοιπά, ας έχουμε κατά νου ότι 

• Οι αγκαλιές είναι εκείνες που δημιουργούν τους συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου DePauw ήδη από το 2009 έχει αποδειχθεί ότι η αγκαλιά βοηθά την παραγωγή ωκυτοκίνης (η λεγόμενη και ορμόνη της ευτυχίας), που βοηθά στη χαλάρωση των μυών και στη δημιουργία του αισθήματος πληρότητας και ευφορίας. 

Οι αγκαλιές μπορούν να ανακουφίσουν τον σωματικό πόνο. Ακριβώς επειδή κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς ο οργανισμός εκκρίνει ενδορφίνες, που μπλοκάρουν τα κανάλια του πόνου, μαλακώνοντας το αίσθημα δυσφορίας.

• Οι αγκαλιές χαλαρώνουν το σώμα και βοηθούν στη διαχείριση συναισθημάτων που προκαλούν άγχος και σωματοποιημένα προβλήματα (κράμπες, νευρώσεις στομάχου, κ.λπ). Ακόμη και άνθρωποι που τείνουν να είναι σφιγμένοι κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να τους αγκαλιάσει, έχει παρατηρηθεί ότι στη συνέχεια «λύνονται» και ανταποδίδουν την αγκαλιά. Ο λόγος, βέβαια, πάντα για αγκαλιές μεταξύ ανθρώπων που τρέφουν αισθήματα εκτίμησης και συμπάθειας.

• Οι αγκαλιές μπορούν να ανακουφίσουν τον σωματικό πόνο. Ακριβώς επειδή κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς ο οργανισμός εκκρίνει ενδορφίνες, που μπλοκάρουν τα κανάλια του πόνου, μαλακώνοντας το αίσθημα δυσφορίας. 

• Επίσης, ευθύνονται για την υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, τα επίπεδα συμπόνοιας, ενσυναίσθησης και κατανόησης της κατάστασης των άλλων.

Walk your way up and climb towards the best version of yourself with the valuable help of BuildYourFuture

Το πρόβλημα της καθημερινής οργάνωσης των φοιτητών

Ένα σημαντικό ποσοστό φοιτητών δυσκολεύεται να οργανώσει αποτελεσματικά τις καθημερινές του υποχρεώσεις, όπως τη μελέτη, τις εργασίες, τις παραδόσεις μαθημάτων και την προσωπική του ζωή.

Η έλλειψη σωστού προγραμματισμού και καταγραφής των καθημερινών «to do» οδηγεί συχνά σε άγχος, πίεση χρόνου και μειωμένη παραγωγικότητα. Παράλληλα, πολλοί φοιτητές χρησιμοποιούν διαφορετικά μέσα για την οργάνωσή τους (χαρτί, σημειώσεις στο κινητό, ημερολόγια), γεγονός που δυσκολεύει τον συνολικό έλεγχο των υποχρεώσεών τους.

Το πρόβλημα αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για μια ενιαία και απλή ψηφιακή λύση που θα βοηθά τους φοιτητές να οργανώνουν καλύτερα τον χρόνο και τις προτεραιότητές τους ανά πάσα στιγμή.

⸻

Η εφαρμογή οργάνωσης χρόνου

Η ιδέα μας αφορά τη δημιουργία μιας έξυπνης ψηφιακής εφαρμογής – οδηγού, η οποία θα βοηθά τον φοιτητή να οργανώνει αποτελεσματικά τον χρόνο και τις υποχρεώσεις του.

Η εφαρμογή θα προσφέρει καθημερινό πλάνο (daily plan), προσαρμοσμένο στις ανάγκες, τους στόχους και το πρόγραμμα σπουδών του κάθε χρήστη. Παράλληλα, θα παρέχει ειδοποιήσεις για επερχόμενα deadlines, εργασίες και εξετάσεις, μειώνοντας τον κίνδυνο καθυστερήσεων.

Επιπλέον, θα περιλαμβάνει βασικά πλάνα μελέτης ανά μάθημα, λαμβάνοντας υπόψη την ύλη και τις απαιτήσεις του, ενώ θα δίνει τη δυνατότητα ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Με αυτόν τον τρόπο, ο φοιτητής θα αποκτά καλύτερο έλεγχο της καθημερινότητάς του.

⸻

Σε ποιους απευθύνεται η εφαρμογή

Η εφαρμογή απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές πανεπιστημίου, ανεξαρτήτως σχολής ή γνωστικού αντικειμένου, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν αυξημένο φόρτο εργασιών και υποχρεώσεων.

Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι για φοιτητές που αισθάνονται ότι «πνίγονται» από την απαιτητική καθημερινότητα και αναζητούν έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο οργάνωσης του χρόνου τους.

Παράλληλα, μπορεί να αξιοποιηθεί και από νέους χρήστες που επιθυμούν να βελτιώσουν τις δεξιότητες προγραμματισμού και διαχείρισης του χρόνου τους.

⸻

Τι είναι χόμπι;

Σοβαρή ερώτηση, τι είναι χόμπι; Έχω δοκιμάσει πολλά “χόμπι” αλλά νιώθω ότι μερικά ήταν απλά ένα ενδιαφέρον που είχα ή απλά μια δεξιότητα που επιδίωκα.

Για παράδειγμα, πράγματα όπως η δημιουργία Τέχνης, η δημιουργία Μουσικής, η Φωτογραφία, ο Διαλογισμός και οι Επενδύσεις ήταν τα “χόμπι” μου κάποια στιγμή στη ζωή μου, και ήταν πράγματα που θα μελετούσα και θα αφιέρωνα χρόνο στην εξάσκηση. Κοιτάζοντας πίσω, μάλλον δεν θα θεωρούσα κανένα από αυτά χόμπι πια, ήταν περισσότερο σαν δεξιότητες που ήθελα να έχω για τον ένα ή τον άλλο λόγο, η δημιουργία Τέχνης και Μουσικής, μαζί με τον διαλογισμό, σκέφτηκα ότι θα ανασυντόνιζαν τον εγκέφαλό μου κάπως και θα με έκαναν πιο έξυπνο (νομίζω διάβασα κάπου ότι η δημιουργία τέχνης και μουσικής ήταν σαν μια προπόνηση ολόκληρου του σώματος για τον εγκέφαλο, και ο διαλογισμός έχει μια πληθώρα γνωστικών οφελών) και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να βγάλω κάποια χρήματα από τις Επενδύσεις και τη Φωτογραφία, αλλά σίγουρα δεν ήταν χόμπι. Όλα έμοιαζαν πολύ εξαναγκασμένα και δεν μου άρεσε η διαδικασία, αλλά ονειρευόμουν τα τελικά αποτελέσματα!

Άλλα “χόμπι” όπως ο προγραμματισμός, η στατιστική, η εκμάθηση ξένων γλωσσών, το διάβασμα και η άρση βαρών/γυμναστική μπορεί να τα θεωρώ ένα Ενδιαφέρον που έχω. Έχω το κίνητρο να τα κάνω, όπως να μάθω περισσότερα και να προοδεύσω σε αυτούς τους τομείς, και βλέποντας την πρόοδο βοηθάει πολύ με το κίνητρο, και ως επί το πλείστον είναι ενδιαφέροντα και μπορεί να είναι διασκεδαστικά, αλλά δεν είναι 100% απολαυστικά. Αυτό που εννοώ είναι, έρχεται μια στιγμή κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή του προγραμματισμού ή κάποιου άλλου από τα παραπάνω που απλά θέλω να τελειώσω ή κάποιες μέρες που απλά δεν θέλω να κάνω αυτά τα πράγματα. Ένα άλλο “χόμπι” που μπορεί να επαναπροσδιορίσω ως Ενδιαφέρον μπορεί να είναι ο εθελοντισμός. Είναι υπέροχο να βοηθάς, ειδικά μετά, αλλά μπορεί να είναι λιγότερο ευχάριστο κατά τη διάρκεια της προόδου.

Τέλος, αυτά που έχω θεωρήσει χόμπι και εξακολουθώ να θεωρώ θα ήταν τα ταξίδια, το κάμπινγκ, οι δραστηριότητες στη φύση, το μαγείρεμα, η ακρόαση μουσικής και η αστρονομία. Πάντα απολαμβάνω αυτές τις δραστηριότητες 100%. Ακόμη και οι δύσκολες στιγμές στα ταξίδια που θα είχαν αποθαρρύνει μερικούς ανθρώπους είναι απολαυστικές. Αυτές τις δραστηριότητες θα τις θεωρούσα αληθινά χόμπι, έχω μεγάλη επιθυμία να συνεχίσω να τις κάνω και απολαμβάνω απόλυτα κάθε δευτερόλεπτο της προόδου. Και υποθέτω ότι αυτή είναι η δική μου ορισμός για ένα χόμπι, δραστηριότητες που κάνεις και απολαμβάνεις απόλυτα κάθε δευτερόλεπτο αυτής της δραστηριότητας.

Οπότε για εσάς, τι είναι ένα χόμπι στον ορισμό σας; Ποια είναι τα χόμπι σας; Συμφωνείτε με τους ορισμούς μου για τα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες και τα ακολουθείτε;

Είναι γεγονός: τα παιδιά δεν αγαπούν πια το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων όπως εμείς παλιότερα. Σίγουρα, η χρήση των νέων τεχνολογιών έχει παίξει τεράστιο ρόλο, αλλά είναι μόνο αυτό; Έχουν ευθύνη οι γονείς και το σχολείο;

Η κόρη μου διάβαζε όταν ήταν μικρότερη, αλλά ποτέ δεν αγάπησε τα βιβλία. Πάει καιρός που έχει σταματήσει το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων. Κάτι παρόμοιο συνέβη και σε παιδιά φίλων, που στα χρόνια του Δημοτικού ρουφούσαν αχόρταγα τον Χάρι Πότερ και τώρα, στα χρόνια του Γυμνασίου, ούτε να μπουν σε βιβλιοπωλείο. Τελευταία το ακούω και το βλέπω όλο και περισσότερο: τα παιδιά δεν αγαπούν τη λογοτεχνία.

Η πρώτη σκέψη που έρχεται σε όλους μας στο μυαλό είναι φυσικά οι οθόνες: το ατέρμονο σκρολάρισμα που κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσήλωσή τους, κλέβοντας την τελευταία από οποιαδήποτε άλλη δημιουργική ενασχόληση. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι οθόνες δεν παίζουν ρόλο. Δεν πρόκειται όμως για κάτι μεμονωμένο. Δεν ισχύει δηλαδή ότι αν όλοι συμφωνούσαμε να κρατήσουμε τα παιδιά μακριά από τις οθόνες μέχρι τα 15 τους, εκείνα θα γίνονταν δεινοί αναγνώστες.

Το πρόβλημα των οθονών είναι ότι αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης κουλτούρας στην οποία έχουμε υποκύψει όλοι, μικροί και μεγάλοι, ακόμη και οι δάσκαλοι και οι συγγραφείς. Είναι αδύνατον να είσαι μέλος αυτής της κοινωνίας και να μην (ξέρεις να) χρησιμοποιείς tablet και smartphones, τόσο για κοινωνικούς όσο και για επαγγελματικούς λόγους. Αλλά στα παρελκόμενα της χρήσης των σύγχρονων τεχνολογιών περιλαμβάνονται διάφορα προβλήματα: από την ψηφιακή αμνησία και την απώλεια της κριτικής σκέψης, μέχρι τον εθισμό των νέων και την έλλειψη ενδιαφερόντων, όπως η αγάπη για τη λογοτεχνία.

Μεγάλωσα στη δεκαετία του 1980 και με θυμάμαι να καταβροχθίζω τα βιβλία των Άλκη Ζέη, Ζωρζ Σαρρή, Ευγενίας Φακίνου, αλλά και των ξένων «κλασικών», ενώ λίγο αργότερα ως έφηβη πέρασα στη Γενιά του ’30 και στους μεγάλους Ρώσους συγγραφείς. Και παρότι δεν αγάπησα ποτέ τη Φανταστική Λογοτεχνία, πάντοτε χαιρόμουν να απολαμβάνω ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο. Πάντοτε όμως έβλεπα και τους γονείς μου να διαβάζουν: καθημερινά εφημερίδες και περιοδικά, ενώ στο κομοδίνο τους υπήρχε ένα βιβλίο, είτε λογοτεχνικό, είτε ιστορικό.

Πώς διαφέρουν τα σπίτια του σήμερα από του χτες;

Ντρέπομαι να πω ότι δεν δίνω το ίδιο παράδειγμα στο παιδί μου. Διαβάζω με προσήλωση μόνο πού και πού κάποιο βιβλίο που θα βρω πολύ συναρπαστικό και τότε, ναι, παραδίδομαι στο στόρι του ολοκληρωτικά, όπως έκανα παλιά. Οι ρυθμοί της ζωής και οι οθόνες επηρεάζουν τα περισσότερα σπίτια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και δεν θα τις εξαιρούσα από ένα τέτοιο άρθρο.

Πρόσφατα όμως διάβαζα ένα κείμενο της Αμερικανίδας συγγραφέως παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, Katherine Marsh, και πρέπει να παραδεχτώ ότι με βρήκε σύμφωνη σε πολλά σημεία του, παρότι εκείνη μιλάει για την Αμερική κι εγώ για την Ελλάδα.

Το σημείο κλειδί στην ερμηνεία του βασικού ερωτήματος Γιατί τα παιδιά δεν αγαπούν πια το διάβασμα; είναι η διασκέδαση. Τα παιδιά δεν μπορούν να αγαπήσουν το διάβασμα, δεν μπορούν να διαβάσουν αδηφάγα, γιατί δεν διασκεδάζουν διαβάζοντας.

Διασκέδαση και διάβασμα: Συνδέονται το ένα με το άλλο;

Ελάχιστα είναι τα παιδιά που στοχεύουν στη διασκέδαση με το διάβασμα. Τα περισσότερα έχουν κάνει μια κακή σύνδεση στο μυαλό τους: το διάβασμα δεν είναι για διασκέδαση. Είναι για μάθηση, επίδειξη γνώσεων, ανταγωνισμό με άλλους, αλλά σίγουρα όχι για διασκέδαση.

Μια έρευνα που διεξήχθη από την Αμερικανική Αρχή Αξιολόγησης της Εκπαιδευτικής Προόδου έδειξε ότι τα ποσοστά των παιδιών ηλικίας 9 έως 13 ετών που δήλωσαν ότι διαβάζουν καθημερινά για διασκέδαση, έχουν μειωθεί κατά διψήφιο ποσοστό από το 1984. Φαντάζομαι ότι στην Ελλάδα μια τέτοια έρευνα, πόσο μάλλον μια τέτοια Αρχή, αποτελεί πολυτέλεια, όμως και από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, τα ευρήματα είναι ενδιαφέροντα και διαφωτιστικά.

Η μουσική από τα πανάρχαια χρόνια ήταν ύψιστης συναισθηματικής σημασίας για τους ανθρώπους, επηρέαζε και μέχρι σήμερα επηρεάζει τον χαρακτήρα, τον τρόπο σκέψης και την προσωπικότητα μας. Η μουσική κατά γενική ομολογία ενισχύει κοινωνικές ή άλλες δεξιότητες όπως για παράδειγμα την επικοινωνία και την αυτοεκτίμηση. 
Συγκεκριμένα άνθρωποι που μελετούν μουσική ή εξασκούν κάποιο μουσικό όργανο, το μυαλό και η σκέψη τους έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό. Μπορούν να εκφράζονται συναισθηματικά πιο εύκολα και άνετα όπως και σε επίπεδο ιδεών. 

Τομείς τις κοινωνικοποίησης και τις διαπαιδαγώγησης βασίζουν σήμερα πολλές δραστηριότητες τους στη μουσική. Η ενασχόληση του ανθρώπου με τη μουσική έχει ευεργετικό αντίκτυπο στις εκφάνσεις της ζωής του. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν δήλωσε πως αν δε γινόταν επιστήμονας θα γινόταν σίγουρα μουσικός. Τα λεγόμενα του βραβευμένου με νόμπελ φυσικής Αϊνστάιν, προκάλεσαν το θαυμασμό των μουσικών ανά τον κόσμο. Συγκεκριμένα είπε «Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να παίζω μουσική. Ζω τα όνειρα μου μέσα από τη μουσική. Παρατηρώ τη ζωή μου μέσα από τη μουσική.. γνωρίζω ότι η μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή μου, την έδωσε το βιολί μου». Ο ίδιος πίστευε πως η ενασχόληση του με το βιολί ήταν ο λόγος που έγινε τόσο έξυπνος. 

Μέσα από μελέτες αποδείχτηκε ότι η μουσική έχει πολλαπλές αντιδράσεις στον οργανισμό του ανθρώπου. Οι σωματικές κινήσεις οργανώνονται από το ρυθμό της μουσικής. Στις περιπτώσεις εργασιών που απαιτούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις-δραστηριότητες και συνοδεύονται με ρυθμικά τραγούδια (χωρίς συνοδεία μουσικού οργάνου όμως), αποδείχτηκε ότι αυξήθηκε η παραγωγικότητα και μειωνόταν το αίσθημα της κούρασης και της ανίας. Έρευνα έδειξε ότι τα παιδιά ηλικίας 9-12 ετών τα οποία ασχολούνται με την εξάσκηση κάποιου μουσικού οργάνου, επικεντρώνουν την προσοχή τους πολύ πιο εύκολα σε οτιδήποτε είναι σχετικό με τη μάθηση και την αφομοίωση στοιχείων και μαθημάτων, σε χώρο εντός ή εκτός σχολείου. Παρατηρήθηκε επίσης ότι τα παιδιά αυτά αναπτύσσουν κριτική σκέψη, ανάλυση και σύνθεση πληροφοριών. Στις περιπτώσεις που τα παιδιά ήταν απλοί ακροατές της μουσικής, υπάρχουν είδη μουσικής που διεγείρουν την ενεργητικότητα του εγκεφάλου σε πολλούς τομείς της διανόησης. Τα παιδιά αυτά επίσης έχουν μειωμένο απαιτούμενο χρόνο μάθησης. Η μουσική συνδέεται επίσης με την οργάνωση του εγκεφάλου την τάξη, τις αναλογίες και τις αλληλουχίες και όλα τα στοιχεία που έχουν σχέση με τη σχέση με την απλή μαθηματική λογική. Στις περιπτώσεις ασθενών αποδείχτηκε ότι η μουσική επιταχύνει την περίοδο ανάρρωσης από ασθένειες και ατυχήματα. 
Από τη βιολογία είναι γνωστό ότι η μουσική είναι μέσα μας. Ο καρδιακός παλμός , ο ρυθμός του βαδίσματος, του αναπνευστικού ρυθμού κ.ά. Μέσα από έρευνες και πειράματα έχουμε δει ότι η μουσική μπορεί να ερεθίσει τα πεπτίδια στον εγκέφαλο και σε συνάρτηση με άλλες οργανικές λειτουργίες να προκαλέσει συναισθήματα ευφορίας. Μπορεί να βοηθά τα δύο στοιχεία της ανθρώπινης προσωπικότητας δηλαδή το αριστερό με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου να λειτουργούν αρμονικά (το αριστερό είναι συνδεδεμένο με τη νόηση και το δεξί με το συναίσθημα).